Zvučna sredstva
U uslovima ograničene vidljivosti, kada se svetionici ne mogu videti za označavanje plovnih puteva se koriste zvučni signali (signali za maglu).
Zvučne signale proizvode sredstva i uređaji koji se postavljaju na važnim i opasnim navigacijskim tačkama, a y predelima moguće smanjene vidljivosti (u magli).
Zvučni signali mogu biti vazdušni i podvodni.
Namena vazdušnih zvučnih signala je da na vreme upozore pomorca o postojanju opasnosti. Često puta je teško odrediti smer i udaljenost izvora zvučnog signala, što zahteva preduzimanje odgovarajućih mera opreza. Moguće je da se zvuk na brodu i ne čuje, pa je u nekim situacijama čak potrebno i zaustaviti brod radi osluškivanja.
Svaki popis svetionika i peljar pružaju podatke o vazdušnim signalima koji postoje uz pojedino svetlo, a mogu davati signale upozorenja za vreme, morsku struju, opasnost, uplovljenje ili isplovljenje iz luke, te za plovidbu kroz kanale i prolaze. Danas se kao izvor zvuka koriste: dijafoni, tifoni, sirene i trube, koji omogućavaju čujnost i do 10 M.
Dometi zvučnih uređaja zavise od: nadmorske visine i jačine uređaja, meteoroloških elemenata, smera i jačine vetra i oblika obale. Dijafonom se postiže domet do 25 M. Zvučne plutače sa zvonom, ili gongom, imaju domet do 10 M. Gong, kao i zvono mogu biti smešteni i na svetionicima, glavama gatova ili lukobranima.
Podvodni zvučni signali imaju prednost u obeležavanju plovnih puteva, jer omogućavaju određivanje smera i pozicije broda, što kod vazdušnih signala nije bilo moguće, ili je nepouzdano (širenje vazdušnih signala je uslovljeno meteorološkim prilikama). Zbog širenja zvuka kroz vodu (1500 m/sec), u odnosu na brzinu zvuka kroz vazduh (330 m/sec), dometi ovih signala su i do 50 M. Podvodne zvučne signale stvaraju podvodna zvona i podvodni oscilatori.
