Forum > Zanimljivosti

Ako niste znali...

<< < (25/29) > >>

zorter:
Jedini nemački preduzetnik i član Nacističke partije koji je zaslužio status heroja kod Jevreja. Oskar Šindler spasio je preko hiljadu Jevreja od sigurne smrti u koncentracionim logorima.

Rođen je u Austrougarskoj, 28. aprila 1908. godine. Nemojte da vas njegovi podvizi prevare, smatra se da je Oskar bio jako koristoljubiva ličnost i da je u nekim situacijama gledao uglavnom na profit i ličnu korist. Takođe, važio je za vrlo šarmantnu i društvenu osobu što će mu kasnije koristiti pri sklapanju poslova ali i kada je trebalo da zaštiti Jevreje od SS oficira koji su dolazili po njih.

Sa dvadeset godina oženio se ćerkom bogatog farmera Emili Pelcl, kasnije Šindler. Njegovi poslovni počeci bili su krajnje neuspešni. Situaciju je dodatno otežavala velika depresija koja je pogodila između ostalog i Nemačku tako da je Oskar jedva sastavljao kraj sa krajem.

Od 1935. počeo je da špijunira za Nemce, da bi tri godine kasnije zbog špijunaže završio u zatvoru. Ubrzo je oslobođen jer je potpisan Minhenski sporazum i tenzije između Nemačke i zemalja koje će ona napasti su se malo smirile, a Oskar je pušten na slobodu.

Kako je bio jako koristoljubiv , svoju šansu video je u sve jačoj Nacističkoj partiji, kojoj se pridružio 1939. godine. Kada su Nemci ušli u Poljsku zauzeo je jednu fabriku u Krakovu, i dobio hiljadu Jevreja koji su tu došli na prinudni rad. Ova situacija je odgovarala Oskaru, imao je jeftinu radnu snagu i rastuću proizvodnju a družio se i sa samim kremom nacističkog društva.

Ubrzo je Oskar uvideo i loše strane partije kojoj se pridružio. Kako je u par navrata video stradanje Jevreja, postao je zaštitnički nastrojen prema radnicima u svojoj fabrici. Dosta novca je potrošio na podmićivanje oficira koji su dolazili da uhapse neke od njegovih radnika. Zahvaljujući svojoj harizmi, uspešno je odolevao i optužbama upućenim na njegov račun jer su ga krivili i da trguje na crnom tržištu.

Što se tiče položaja Jevreja u Oskarovim fabrikama, bili su u mnogo boljem položaju nego njihov narod u logorima. Preko dana bi radili, nisu bili maltretirani, tučeni ni ubijani, a noću su bez problema mogli da upražnjavaju svoju religiju.

Kako se bližio kraj rata, opasnost za Šindlerove radnike je sve više rasla. Kako bi ih spasio, Oskar je morao prvo da promeni svoju radnu delatnost, da prekine sa proizvodnjom posuđa i počne da pravi oružje, jer je Nemačka polako zatvarala sve fabrike koje nisu imale veze sa proizvodnjom oružja ili vojničke opreme. Tada Oskar prelazi sa svojim radnicima u Brnenc u drugu fabriku i počinje sa proizvodnjom oružja. Da ih nije prebacio u Brnenc, verovatno niko od radnika ne bi dočekao kraj rata.

Zahvaljujući svojim herojskim podvizima, Oskara nisu krivično gonili, ali ostatak života proveo je, takoreći u siromaštvu, živeći uglavnom od posla do posla, povremeno potpomagan jevrejskim zajednicama koje ga nisu zaboravile. Posle rata selio se više puta po Nemačkoj, čak je bio i u Argentini ali su njegovi poslovi propadali, a novac koji je zaradio tokom rata potrošio je uglavnom podmićivajući SS oficire.

Preminuo je 9. oktobra 1974. u Zapadnoj Nemačkoj. Po sopstvenoj želji sahranjen je na Sionskoj gori u Jerusalimu.

zorter:
SOS je međunarodni signal za pomoć Morzeovom azbukom (· · · — — — · · ·). Prvi put je predstavljen 1. aprila 1905. godine u Nemačkoj, a 1. jula 1908. godine usvojen je kao takav.

SOS se često povezuje sa frazama kao što su "Save our ship" (spasite naš brod) ili "Save Our Souls" (spasite naše duše).

Međutim, SOS je najkraća i najjedostavnija reč u Morzeovoj azbuci koja nema nijedno drugo značenje, a sastoji se od tri tačke, tri crtice i još tri tačke. SOS se uvek šalje kao jedna reč, bez razmaka između slova. Pa zbog toga kombinacija "· · · — — — · · ·" može da znači još i VTB, IJS i SMB, što su kombinacije slova koje nemaju nikakvo značenje u međunarodnim okvirima što je bilo u prvom planu kada se odlučivalo koji će da bude signal za pomoć.

zorter:
''Carta marina et descriptio septemtrionalium terrarum ac mirabilium'' (Nautička mapa i opis severnih krajeva i čuda) je prva detaljna mapa i najuticajnija zbirka morskih čudovišta u šesnaestom veku, u severozapadnom delu tadašnjeg sveta.

Mapu je u 16. veku kreirao Olaus Magnus, švedski patriota, katolički svešenik i pisac kada je doputovao u diplomatsku posetu u ime švedske vlade u Rim, gde je odlučio i ostati. Nakon što je proveo 12 godina crtajući mapu, ona je konačno prvi put ''štampana'' u Veneciji 1539. godine i to na devet drvenih blokova (55×40) koji su se na kraju sastavljali u jednu celinu (1,70 m x 1,25 m).

Do danas su preživela samo dva primerka ove karte. Jedan se nalazi u Bavarskoj državnoj biblioteci, a drugi u Upsala univerzitetskoj biblioteci u Švedskoj.

Carta marina sadrži veliki broj morskih čudovišta, od kojih mnoga imaju imena, kao i detaljne opise na latinskom jeziku. Magnusova karta je takođe istorijski značajna jer se vizuelno bitno razlikuje od srednjovekovnih slika, prikaza i opisa morskih čudovišta.

Prema nekim istoričarima, čudovišta ucrtana na Carta marini su imala značajnu ekonomsko-političku ulogu, jer su odvraćala ribare iz drugih zemalja da uđu skandinavske vode.

zorter:
''Giethoorn'' je naselje na severu Holandije poznato i pod nazivom ''Venecija severa''. Takav naziv je zaslužilo zbog činjenice da u njemu nema puteva, a sav transport se obavlja kroz kanale.

Selo je osnovano davne 1230. godine kada su ga naselili mediteranski begunci. Dali su mu ime ''Giethoorn'' zbog velikog broja kozijih rogova koje su našli na tom području.

Karakteristični izgled sela je postignut iskopavanjem treseta, što je dovelo do formiranja manjih i većih jezera. Kako bi treset bio transportovan, bilo je potrebno izgraditi kanale.

Kuće izgledaju kao da su izgrađene na malim ostrvima. Meštani koriste male čamce sa tihim motorima, a drveni mostovi se koriste da bi povezali veliki broj malih ostrva. Selo je postalo posebno poznato nakon 1958. kada je u njemu snimljen film Fanfare.

zorter:
Hram svetog Save je najveća pravoslavna crkva na Balkanskom poluostrtvu i druga po veličini pravoslavna crkva na svetu (veća je jedino reizgrađena crkva Hrista Spasa u Moskvi).

Hram svetog Save je sagrađen na Svetosavkom platou, mestu za koje se smatra da su na njemu spaljene mošti svetog Save, osnivača Srpske pravoslavne crkve. Hram zauzima dominantnu poziciju nad delom grada na kom je izgrađen i čini deo prepoznatljive siluete Beograda.

Hram svetog Save je izgrađen u tzv. Srpsko-Vizantijskom stilu sa kupolama i zvonicima ukupne površine od 3 500 kvm u osnovi i još 1 500 kvm na galerijama. Visina hrama iznosi 82 metra sa krstom na vrhu kupole. Hram može da primi oko 10 000 vernika a na horsku galeriju može da stane još 800 horista.

Na vrhu oko glavne kupole hrama nalazi se veoma interesantan panoramski vidikovac.

Izgradnja hrama započeta je 1935. godine nakon dugog perioda biranja najboljeg rešenja. Raspisivano je nekoliko konkursa dok na kraju nije izabran projekat arhitekte Bogdana Nestorovića kome se naknadno pridružio i arhitekta Aleksandar Deroko.

U toku, i nakon II Svetskog rata radovi na hramu su zaustavljeni a Društvo za izgradnju hrama je prestalo da postoji. Nemačka vojska, partizani i Crvena armija su ga koristili kao parkiralište i kao magacinski prostor.

Gradnja hrama nastavljena je tek 1984. godine pod rukovodstvom arhitekte Branka Pešića. Najveći građevinski poduhvat bilo je podizanje kupole koja je sagrađena na zemlji a potom podignuta na vrh. Podizanje kupole izvršeno je specijalnim dizalicama, milimetar po milimetar, i trajalo je ukupno 40 dana. Kupola je teška 4 000 tona a na njoj se nalazi pozlaćeni krst visok 12 metara i težak 4 tone.

Navigacija

[0] Indeks poruka

[#] Sledeća strana

[*] Prethodna strana