Forum > Zanimljivosti

Ako niste znali...

<< < (21/29) > >>

zorter:
Ekstremna koncentracija soli učinila je da afričko jezero Retba dobije boju koja podseća na milkšejk od jagode.

Na prvi pogled, sa obale ili iz čamca, jezero Retba u Senegalu, državi na zapadu Afrike, izgleda kao da se tu odigrala neka strašna bitka.

Zasluge za ovaj neverovatan prirodni fenomen ima visok nivo soli (na nekim delovima čak 40%) koji pogoduje razvoju organizma Dunaliella salina, koji prosto obožava ovakve uslove. Ovaj organizam proizvodi crveni pigment koji apsorbuje i koristi sunčevu energiju.

Baš kao i u Mrtvom moru, plivanje u ovom jezeru nije neophodno – čovek treba samo da uđe i legne, a za plutanje po površini će se pobrinuti velika gustina vode.

Lokalni skupljači soli, koji svakoga dana čamcima krstare jezerom dubokim tri metra, prvo se namažu puterom da bi zaštitili kožu.

zorter:
Armillaria solidipes je najstarija gljiva na svetu, a poznata je i kao medna gljiva. I ne samo da je najstariji živi organizam na svetu (oko 2.400 godina), nego je i najveći.

Ova ogromna gljiva u Oregonu u SAD, pod zemljom zauzima površinu od oko 9 kvadratnih kilometara, a i dalje raste. Smatra se da može da živi bar još 2.400 godina, a možda i duplo duže.

Bile su potrebne godine kako bi se ustanovilo da se na celom tom području, pod zemljom, nalazi isti organizam koji na površini može da se vidi u obliku grozda gljiva zlatnožute boje. Na jesen se pojavljuju gljive na šumskom tlu, ali to je tek vrh ledenog brega. Gljiva napada korenje svih vrsta drveća. Kada drvoseče seku zaražena stabla, oni pronalaze dugačka bela vlakna - mycelia - koja iz stabala isisavaju vodu i ugljene hidrate koji su nužni i za rast gljive. To sve dovodi do propadanja drveta. Može se reći da se ova gljiva hrani celom šumom.

Ubijajući stabla, ona otvara "pukotine" u šumi i omogućava da se u njih probiju nove vrste rastinja.

Medna gljiva obavlja preradu i kad stablo istrune snabdeva mlado drveće nužnim sastojcima. Osim toga, osigurava hranu i staništa za nove životinje. Npr., na stabla koja umiru a još nisu pala u procesu truljenja, sele se detlići.

Ipak, pored svega toga, na ovom području se danas sade vrste stabala koja nisu toliko osetljiva na "napade" gljive.

zorter:
Buve (Bouvet) ostrvo se smatra najudaljenijim ostrvom na svetu. Nalazi se u južnom delu Atlantskog okeana. Najbliže kopno je "Zemlja kraljice Mod" na Antarktiku, udaljeno je 2260 km. Površina ovog ostrva je 58 km².Najviši vrh je Ovaltopen (Ovaltoppen) sa 780 m.

Ostrvo je 1. januara 1739. otkrio francuz Žan Buve (Jean-Baptiste Charles de Lozier-Bouvet), koje je po njemu i dobilo ime.

Ostrvo Buve i njegove teritorijalne vode su proglašeni prirodnim rezervatom 1971. godine.

Danas ostvo pripada Norveškoj koja je 1977. godine tu postavila automatsku meterološku stanicu.

zorter:
Bajkalska foka ili nerpa je vrsta foke koja živi samo u Bajkalskom jezeru. Jedna je od najmanjih vrsta foka. Odrasle nerpe narastu do 1,3 m, a masa im je između 60 i 70 kg. Sivu boju upotpunjuje žuto krzno na trbuhu. Imaju oblik tela koji podseća na čunjeve za kuglanje, a noge su im preobražene u peraje. Poznati su kao brzi plivači, koji odlično rone, a ispod vode mogu da ostanu do 60 minuta.

Kada Bajkalsko jezero zamrzne, nepre prave otvore za disanje na ledu i sve vreme ih održavaju tako. U Bajkalskom jezeru ih živi 55 do 65 hiljada, a najveća misterija u vezi sa njima je kako su doslepe tu, pošto su njihovi najbliži srodnici, arktičke foke, udaljene više od 3000 kilometara.

Nepre su samo jedne od brojnih životinja koje su žrtve krivolova, pošto se od njihovog krzna prave šubare i čizme koje su veoma vredne na tržištu.

zorter:
Posebno dizajnirani roboti „angažovani“ su za čišćenje čuvenog mosta preko Sidnejske luke. Operacija odstranjivanja rđe i stare farbe sa australijskog simbola opisana kao jedan od najznačajnijih programa održavanja na svetu.

Roboti Sendi i Rouzi zaduženi su da sastružu svu prljavštinu sa mosta pre nego što ponovo bude ofarban. Mašine ubrizgavaju vazduh pod velikim pritiskom, odstranjujući rđu i staru farbu sa australijskog simbola.

Čišćenje mosta smatra se veoma opasnim poduhvatom za ljude, jer radnike primorava da satima provode u neudobnim pozama, a izloženi opasnostima trovanja azbestom i starom farbom.

Roboti, delo naučnika Tehnološkog univerziteta u Sidneju, najpre skeniraju površine za čišćenje, praveći trodimenzionalne mape i proračune koliko je snage potrebno da se sa pojedinih delova mosta skine farba.

Jedna od glavnih znamenitosti grada, Sidnejski lučki most, poznat i kao „Vešalica za kaput“ (Coathanger) zbog karakterističnog lučnog izgleda, otvoren je u martu 1932. godine, a do 1967. je bio najviša građevina u Sidneju.

Navigacija

[0] Indeks poruka

[#] Sledeća strana

[*] Prethodna strana